Калинковичи - сайт об истории города и региона реклама мебель недвижимость курсы валют

Автор: Лякин В.А

Рейтинг пользователей: / 23
ХудшийЛучший 

В.А.Лякин

КАЛИНКОВИЧИ

па перекрестке дорог и эпох

исторический очерк

МОЗЫРЬ

2010

Рецензент:

кандидат исторических наук С.В.Телепень

Книга, созданная на основе архивных документов, редких, полузабытых изданий и публикаций прошлых веков, раскрывает неизвестные ранее страницы истории Калинковичей.

Для широкого круга читателей: жителей и уроженцев калинковичской земли, всех, кто интересуется историей Беларуси.

СОДЕРЖАНИЕ

Радаводнае. Предисловие В.Казько

Город моего детства

Что в имени твоем?

Королевское село

Местечко на Бобруйском тракте

Отзвуки близкой грозы

Шляхта и дворяне

Хлебопашцы

Ремесленники и торговцы

Жизнь духовная

Заботы земные

Станция «Мозырь-Калинковичи»

Сумерки старого мира

Источники и литература

Радаводнае.

Цяжка нават і скзацць, чаму так засцярагаецца наш сённяшні час свайго мінулага, старанна хаваецца за тое, чаго і не было: паданні, небылі і міфы. І няма нічога больш прыемнага, калі праз гэтыя напластаванні навастворанай сучаснай цаліны далучаешся да сапраўднасці. І гэта ў першую чаргу тычыцца апошняга нарыса Уладзіміра Аляксандравіча Лякіна.

Мы больш ведаем пра старажытных этрускаў, рымлянаў і грэкаў і трымаем у занядбанні кут сваей зародкавасці. Адкуль мы пачаліся, крыкнулі, піскнулі, убачылі родную зямлю і адчулі бязмежнасць свету. І гэта мо галоўнае, што можна сказаць пра новую кніжку краязнаўца У.А.Лякіна «Калинковичи на перекрестке дорог и эпох».

З пачуццем адкрыцця сябе і невядомага мне мацерыка – матчынай зямлі, зямлі сваіх бацькоў, дзе пачаўся і сам я, чытаў гістарычны нарыс пра родны і назаўжды прырослы да мяне куточак мілага палескага краю. Пясчынку сусвету, якую не здолеў ні страціць, ні пахаваць у курганах вякоў вецер забыцця. Уражаны неадрыўнасцю гэтай пясчынкі ад сваёй прарадзімы, яе далучанасцю і непарыўнай повяззю з гісторыяй сенняшняй Беларусі і колішняга Вялікага Княства Літоўскага.

Адно крыўдна, што такія кнігі ствараюцца сёння аматарамі без дзяржаўнай ці хаця б мясцовай гарадской падтрымкі, выдаюцца за ўласныя грошы заўзятараў і творцаў, у большасці пенсіянераў, на іх капейкі. Хаця ўсё павінна быць зусім інакш. Такую кніжку павінна мець кожная мясцовая бібліятэка, кожная школа і школьнік, каб хоць крыху ведаць свой радавод, сваіх папярэднікаў: Змушак, Цярашкаўцоў, Андрыеўскіх і іншых, каб не згубіліся імены наступнікаў. Імёны тых, хто вызначае сёння лёс і твар старажытнага горада.

Віктар Казько

пісьменнік, лаўрэат

дзяржаўнай прэміі Беларусі.

Адчыніце хаціну стагоддзяў,

Зазірніце под нізкую столь-

Там, хістаючыся, праходзяць

Продкі нашы – цемра і боль…

Змітро Віталін